24 godziny cz. 3 ost.

Mijały, kolejne sekundy, minuty, a nawet godziny Nina czuła się bardzo dobrze, ale ciągle miała podłączoną kroplówkę. Michał, gdy miał tylko wolną chwilę zerkał do Przemka, ale większość czasu spędzał z Niną w końcu był w niej zakochany. Często Nina po rozmowie z Samborem miała uczucie, że coś on kryje przed nią, ale nie wiedziała, co, nie raz chciała wstać wyjść zobaczyć, co z Agatą czy Przemkiem, ale on jej nie pozwalał mówił, że jest za słaba i powinna jeszcze odpocząć, Ninę to trochę już denerwowało domyśliła się, że Michał nie mówi jej prawdy i postanowiła sama się dowiedzieć, co z Przemkiem i Agatą. Pewnej chwili wiedziała, że Michał ma operacje z Borysem, wiec odłączyła kroplówkę wstała z łóżka powoli wiedziała, że nagle wstaniecie może spowodować, iż zakręci się jej w głowie, po czym powoli udała się do pokoju lekarskiego w piżamie oczywiście. W tym czasie w pokoju lekarskim Wiki rozmawiała z Agatą, która była w piżamie, oczywiście Wiki płakała.

- Wiki będzie dobrze zobaczysz

- Agata on dalej walczy o życie rozumiesz to

- Przecież mówiłaś, że najgorsze już macie za sobą?

- Piotr mówił, że najgorsze będę najbliższe 24 godziny

- No widzisz one już minęły

- Ale on może …. - W tym czasie do pokoju weszła Nina.

- Co on może? Co się dzieje?

- Nina, a ty nie powinnaś być na sali?

- Powinnam, ale Michał nie mówi całej prawdy - Wiki popatrzyła na Agatę a Agata na Wiki nic nie mówiąc.

-Co on może Wiki, Agata - Przez chwilę była cisza po chwili odezwała się Nina

.- Dziewczyny widzę, że żadna z was nie chce mi powiedzieć prawdy. Oszukujecie mnie?

- Nie żaden za nas nie chce ciebie oszukać, ale … - nie dokończyła zdania Agata

-Ale co? Co się dzieje? Co z Przemkiem?  - Kolejna cisza.- Wiki, dlaczego płaczesz czy …. Nie chcesz powiedzieć, że … Przemek on … - Nina nie umiała niczego powiedzieć więcej

- Nie – odpowiedziała Agata

- Wiec, o co chodzi?

- Dobrze powiem Ci

- Słucham

- Przemek w wyniki wypadku doznał bardzo wiele obrażeń

- Wiem to wiem, ale nic więcej jak się czuje. Oczywiście widząc Agatę tutaj to mogę przypuszczać, że wszystko dobrze z nią

- Tak ze mną tak

- A co z Przemkiem? - Wiki nic nie mogła powiedzieć tylko opuściła głowę

-Przemek miał bardzo ciężką operację. Piotr, który go operował razem z Borysem i Falkowiczem robili wszystko, co w ich mocy, aby uratować jego życie – powiedziała Agata

- O boże – powiedziała Nina –

Operacja się udała, ale stan Przemka nadal jest ciężki – dokończyła Agata

- Odzyskał przytomność już?

- Nie jeszcze nie. Piotr mówił, że najgorsze były 24 godziny, które minęły. Ale najgorsze jest to, iż …. – Powiedziała Wiki

-Co jest najgorsze? – Zapytała się Nina

- To, że Przemek mógł … może już nie chodzić – dokończyła Wiki

-Co to nie możliwe? – Zapytała ze dziwieniem Nina

- Tak to prawda – powiedziała Agata

- Jak to ma złamany kręgosłup?

- Nie tylko mięsnie jego są w fatalnym stanie nie wiem dokładnie Piotr tłumaczył mi to, ale

- Wiem Wiki, ale to pewne na ile procent 10, 20?

- Na 90 % - powiedziała Agata Nina chwyciła się za głowę i powiedziała

- O boże. Wiem a właściwie mogę wyobrazić sobie, co teraz czujesz, ale ja w to nie wierzę on … Przemek jest taki młody – powiedziała Nina Przez chwilę żadna z nich nie mówiła, ale po chwili Agata powiedziała

- Ej dziewczyny on jest silny ma młody organizm walczył już o życie Nina i Wiki popatrzyły na nią zaskoczone.

-Co tak się patrzycie on potrzebuje naszej wiary, potrzebuje nas teraz jeszcze nie wiemy czy to okaże się prawdą a my się już poddałyśmy - Ostanie zdania słyszał Michał

- Dokładnie nie wolno się poddawać i walczyć do samego końca on da radę wierzę w to wy również w to powinniście

- Michał? – Powiedziała Nina

- No ja a kogo się spodziewałaś

- E nikogo?

- No ja myślę, a tak przy okazji wiedziałem, że tu tutaj przyjdziesz

- Musiałam

- Wiem. Ale teraz moje drogie Panie

- Tak – odpowiedziała Agata

– Wiki ty się prześpij, zjedz coś, ty Agata do pokoju odpocznij bo nie jesteś w pełni sił jeszcze a ty moja droga tak samo marsz do łóżka – powiedział Michał

- Ale … - nie dokończyła zdania Nina bo Michał jej nie pozwolił

- Nie ma ale marsz

- Dobrze już idę Panie doktorze.

- Wiki jakbyś potrzebowała pomocy to pamiętaj zawsze możesz na mnie liczyć a Przemek jakby potrzebował coś daj znać

- Dobrze dzięki – Powiedziała Wiki

- Wiki Nina była w Kanadzie to może ktoś z tam tamtad by pomógł

- Dokładnie zapomniałam

- Ej już was nie ma – powiedział Michał Po tych słowach Nina i Agata udały się do łóżek.

Tymczasem w hotelu

- Powiedziała, że…

-Blanka mów w końcu

- Babcia powiedziała, że.. – Dziewczyna była szczęśliwa, dlatego chciała potrzymać ich w napięcie

- Blanka no mów – Powiedział tym razem Piotr

- Powiedziała ze pomoże nam

- Pomoże nam? – Zapytała się Hana

- Tak

- Jak? – Zapytał się Piotr

- Powiedziała ze jakby się okazało że rzeczywiście Przemek może już nie chodzić to ona – Blanka się uśmiechnęła lekko pierwszy raz od wypadku Przemka

- To ona, co powiedz to w końcu? – Powiedziała Hana

- To ona i dziadek załatwia najlepszą klinikę w Hiszpanii W trakcie rozmowy Hany, Piotra z Blanka, Hana na chwile zapomniała o słowach Piotra o tym, że on przypuszcza ze ona jest w ciąży. Piotr jednak nie zapomniał o tym.

Tymczasem koniec dyżuru Wiki zbliżał się wielkim krokami, a ona zamiast zbierać się do domu, siedziała na sofie i słuchała „Zabierz mnie, piosenka leciała w radiu. Oczywiście ruda wspominała chwilę spędzone z Zapała, oczywiście płakała.

W tym czasie Lena, która zeszła z dyżuru szła się przebrać,

-Przepraszam gdzie znajdę Wiktorię, Consalidę? – Zapytał ją mężczyzna z torbą w ręku

- Dzień dobry. A pan kim jest?

- OJ przepraszam nie przedstawiłem się Tadeusz Zapała – Powiedział mężczyzna i podał rękę Lenie

- Miło mi Lena Latoszek – Tadeusz pocałował ja w dłoń – Przykro mi z powodu Przemka, chce Pan może do niego iść do niego?

- Najpierw bym chciał się zobaczyć z Wiktoria

- Oczywiście proszę za mną Powiedziała Lena i razem z Tadeuszem poszli do pokoju lekarskiego. Oczywiście ruda nie zauważyła jak weszli, Lena od razu wyłączyła radio

- Wiki – Ona nie zareagowała płakała, chciała coś powiedzieć, ale ojciec Przemka podszedł do niej, i usiał obok

-Nie płacz – Powiedział, Wiki odwróciła się momentalnie

-Co Pan tu robi?

-Nie mogłem usiedzieć w domu

- Rozumiem – Powiedziała a po jej policzkach spłynęła łza, Tadeusz przytulił ją.

- Dziecko nie płacz. Jaki jest jego stan? – zapytał, oczywiści Wiki nie dała rade mówić, więc głos zabrała Lena

-Nie obudził się jeszcze, ale stan jest już lepszy. Wiki powinnaś iść do domu

- nie, muszę iść do niego

- Dziecko Pani Lena ma rację, jesteś zmęczona ja po podróży też przyda nam się odpoczynek

- Tak, ale

- Idź się z nim pożegnać, Witek ma nockę to jak cos to powiem mu żeby od razu dzwonił

- Dzięki za wszystko

- Nie ma, za co przebieraj się i leć – Wiki przebrała się szybko i zaraz po tym z tatą Przemka poszli zobaczyć, co u Zapały. Oczywiście cały czas był nie przytomny. Oboje weszli do Sali, Wiki pożegnała się i wyszła, Tadeusz został chwile sam.

- Synu musisz walczyć, masz, dla kogo. Nie rób mi tego nie rób tego mamie a przede wszystkim jej martwi się o Ciebie, długo tak nie pociągnie, dlatego zbieraj się do kupy i wracaj do nas. Jak nie to takie Ci lanie sprawie, że nie wstaniesz – Starał się nie płakać, ale w jego oczach pojawiły się łzy, Rud uśmiechnął się do niego, on powiedział tylko „dobranoc” i wyszedł sali. Z Wiki stali jeszcze tak przez chwilę, po czym udali się do hotelu

Hejka 

Mamy nadzieję, że się podoba :)